blaxtarblog

Archive for oktober, 2010|Monthly archive page

Mijn gevoel over hiphop in Nederland en de State Awards pt3

In Entertainment on oktober 18, 2010 at 5:02 am

Zondagavond 17 oktober 2010. Ik zit op mijn kantoor in Amsterdam wanneer een gevoel me overvalt. De nominatie, ik voel me er een beetje dubbel over. Waarom dan? Toen begon ik te schrijven…

_____________________________________________

Blaxtar nominatie “Beste Artiest 2010” State Awards

 

Deel 3 van 3

De State Award

Al het bovenstaande heeft me doen besluiten om dus mee te doen aan de ‘race’ om de bewuste Award. Aangezien de ‘erkenning’ van een zender als BNN de broodnodige reclame met zich meebrengt voor het merk Blaxtar en RAEN Music zou het dom zijn om daarvan geen gebruik te maken. Hey, misschien heeft TMF er dit jaar wel een special over en draaien ze per ongeluk de videoclip van I Love You. Misschien raken er dan wel een heleboel jongetjes en meisjes onder de indruk en gaan ze met dezelfde koppigheid aan de slag met hun eigen ding, zonder dat te laten afhangen van wat ze op de radio horen en op televisie zien. Misschien houden ze dit dan ook wel lang genoeg vol om het respect af te dwingen voor hun doorzettingsvermogen. Misschien draait de o zo belangrijke ‘gunfactor’ dan wel in hun voordeel en kunnen ze dan na 10 jaar gaan beginnen aan het bouwen van het carrières.

 

Misschien win ik hem ook nog wel en kan ik de rest van het jaar roepen dat 2011 het jaar van de RAEN is. Misschien komt SPOKEN wel op televisie en kunnen we gaan bepalen welke videos we laten zien, en of daar dan ook topnotch videos tussen moeten zitten. Misschien zit er aan de Award wel een internship bij Viacom vast, en leer ik in een maand hoe de toekomst van muziektelevisie in Nederland eruit zal zien.

 

Of misschien ben ik morgen op onverklaarbare wijze dood en kunnen de verzamelde hiphopblogs schrijven over hoe ik net op het punt van doorbreken stond, middels een State Award, en wat voor geweldige toevoeging ik ben geweest aan de hiphop scene in Nederland en hoe ondergewaardeerd ik wel niet was. En jij kan dan zeggen dat je net had gestemd toen je het hoorde, en dat je meteen alle RAEN Music albums uit de kast hebt gehaald om nog eens te horen wat voor een geweldige dedicatie en persoonlijkheid ik wel niet had.

 

Maar in alle waarschijnlijkheid word ik morgen wakker en is er letterlijk helemaal niets veranderd… op een klein dingetje na.

 

Jij…

 

Je hebt gestemd op Blaxtar in de categorie ‘Beste Artiest 2010’. Alvast bedankt! :p En natuurlijk stem je op Dj Abstract voor beste Dj, al is het voor de fijne Ozmoses optredens die we samen deden. En beste live act, aangezien Kyteman (somehow) gaat dan naar Typhoon en New Cool Collective uiteraard. www.stateawards.nl

 

En nu ik toch je aandacht heb:

 

RAEN organiseert SPOKEN, een populaire poetry-concert reeks op 28 Oktober in de Vorstin in Hilversum… juist.. het hol van de leeuw…  Kom langs en proef RAEN op z’n best. SPOKEN is een concept dat precies laat zien dat alle scheidslijnen tussen de verschillende kunsten bullshit zijn. Poetry is poetry is hiphop.

 

Be safe,

Kevin de Randamie

Raen Music

www.blaxtar.com

 

Advertenties

Mijn gevoel over hiphop in Nederland en de State Award pt2

In Entertainment on oktober 18, 2010 at 4:59 am

Zondagavond 17 oktober 2010. Ik zit op mijn kantoor in Amsterdam wanneer een gevoel me overvalt. De nominatie, ik voel me er een beetje dubbel over. Waarom dan? Toen begon ik te schrijven…

_____________________________________________

Blaxtar nominatie “Beste Artiest 2010” State Awards

Geschiedenis van de State Awards

Een van de gevolgen van de onsuccesvolle televisiegeschiedenis van hiphop programma’s is dat er dus ook geen duidelijke autoriteit is die kan bepalen wat nou de kwalitatief meest hoogstaande producten zijn. Het kan zijn dat ik de volgorde mis heb, maar ik heb persoonlijk twee van de voorgangers van de State Awards meegemaakt. Dat waren de MOBO Awards (’04) en Dutch Urban Awards (’06).

 

Ik zelf was genomineerd voor een Urban Award, die toen werd gepresenteerd door een samenwerkingsveband van MTV Networks, BNN en de Urban jongerensite Partypeeps2000 (of PP2G) als ik me niet vergis. Ik had echter net mijn eerste album (OZMOSES, april 2006) uitgebracht waarop ik letterlijk zeg “Geen Urban Award, ’t is MOBO homo”. Hiermee bedoelde ik dat de term MOBO beter van toepassing was op een hiphopprijs dan het woord Urban. MOBO staat voor Music of Black Origin, da’s helder. Ik weet niet wie het woord Urban heeft bedacht als synoniem voor ‘ hiphop en alles daar omheen’, maar ik ben het er in ieder geval niet mee eens, en zal ook niet meewerken aan het promoten van een term die wegneemt van de kern.

 

Voor wie op heeft gelet in de afgelopen jaren, het woord hiphop wordt zo goed als niet gebruikt door commerciële partijen. Dit lijkt logisch, wegens het slechte imago. Echter, dat zelfde imago is wel behoorlijk populair, ook bij bedrijven als Viacom. Zo heeft een ander dochterbedrijf dit media imperium, Paramount Pictures, bijvoorbeeld de film Get Rich Or Die Trying van 50 Cent uitgebracht. Als er een artiest is die artistiek alle vooroordelen van hiphop artiesten bevestigd, dan is het waarschijnlijk 50 Cent (die overigens een zeer intelligente man is). Dus hiphop is a populair, vanwege het ontolereerbare gedrag haar artiesten,  maar dat gedrag op zichzelf is wel weer goud waard.

 

Van alle positieve, weldoordachte of kritische hiphop is bijzonder weinig te vinden binnen de ‘ Urban muziek’. Losse elementen van hiphop zijn dan wel weer populair, kijk bijvoorbeeld naar hoeveel hiphop dansers het goed doen in een van de vele tv-danscompetities, of hoeveel hiphop-tekstdichters zichzelf populair weten te maken in de slam poetry.

 

Vandaar dat ik niet mee kon doen aan de Urban Awards. Echter, we worden ouder, wijzer en kijken verder dan onze mic-snoeren lang zijn.

 

RAEN = Emancipatie

Volgend jaar viert RAEN haar vijfde verjaardag. Op 23 April 2011 is het op de kop af 5 jaar geleden dat mijn eerste album uitkwam, en daarmee was mijn eigen ‘label’ een feit. Sidenote: ik zoek een nog rum-sponsor om dit vieren, zodat we het hele jaar RAEN Music Lust-rum kunnen roepen.

Ik heb, misschien als geen ander, gezien hoe ongelooflijk infantiel hiphop in Nederland is, en doelbewust gehouden lijkt te worden. Op het gevaar af dat de volgende zin wordt ervaren als egomaniakale roep om erkenning…; Als ik na 20 jaar hiphop in Nederland de eerste ben die een release party in het prachtige eeuwenoude Tuschinksi Theater viert, de enige ben die experimenteert met pyro-techniek (vuurwerk)bij live shows en de eerste live band op een strictly hiphop festival breng, terwijl ik heel duidelijk géén deel uit maak van ‘de establishment’, dan zegt dat toch heel veel over de groei van hiphop in Nederland? Correctie, dat zegt niets, dat schrééuwt dat het slecht gesteld is met de groei van hiphop in Nederland. En dan vinden we het gek dat jongeren opgroeien met het idee dat je clip op TMF krijgen de enige manier is om in Nederland je geld te verdienen met hiphopmuziek. Als er niemand meer streeft naar de artistieke onafhankelijkheid als basis voor je carrière, dan worden al die carrières toch allemaal thema-zenders van MTV, als dat dan nog bestaat?

 

It gets worse, still…

Nederland bestaat uit twee soorten inwoners. Nederlanders en Hollanders. De eerste groep is iets breder geïnteresseerd dan de laatste, weet iets meer over andere culturen en gebruiken en heeft een kennissenkring die bestaat uit meer dan alleen blanke Nederlanders. Hollanders zijn iets meer eenkennig, hebben minder te maken met andere culturen en houden dat in principe liever zo. Let wel, dit maakt ze  geen racisten. Eerder preferisten (niet opzoeken, dat woord heb ik zojuist bedacht). Ze prefereren, hebben de voorkeur, om vooral om te gaan met wat ze al kennen. Ze zijn in die zin niet nieuwsgierig.

 

Gelukkig leven we in Nederland in de omstandigheid dat racisme, discriminatie op basis van etnische achtergrond, verbannen is. Dit maakt het onwettig om je voorkeur voor blanke collega’s uit te spreken bijvoorbeeld. Wat deze wet niet voorkomt is de onuitgesproken voorkeur. Het is nu eenmaal zo dat Nederland een overwegend blank land is. Mensen in de randstand zien dit vaak niet zo, omdat het Randstedelijke straatbeeld ze iets anders vertelt. Door op te groeien in het oosten, noorden of zuiden van Nederland snap je al snel hoe wit Nederland toch is. Dit maakt dat het zogenoemde ‘grote publiek’ voor het overgrote deel uit Hollanders bestaat. Vanwege het feit dat ze ‘niet nieuwsgierig’  zijn is dit een zeer goed in kaart te brengen groep.

 

Grote mediabedrijven als RTL Nederland, de SBS Broadcasting Group en de NTR kennen deze groep al heel lang en geven ze precies wat ze willen; herkenbare situaties, mensen en verhalen. Dit is de laatste jaren zover doorgeslagen dat omroepen hebben gedaan wat 101Barz heeft gedaan voor hiphop. De ‘gewone man/vrouw’ staat centraal in de uitzending. Ze putten uit hun publiek, halen daar de verhalen en de personen vandaan en richten hun camera net zo lang op ze tot ze een mooi verhaal of emotioneel moment hebben. Na hun fifteen minutes of fame gaan ze weer terug de anonimiteit in. Ik heb ’t niet geteld, maar ik denk dat misschien wel de helft van prime-time televisie op die manier gevuld wordt. De kookprogramma’s, de emo-tv programma’s, de dansprogramma’s, de afslank programma’s en natuurlijk de speurtochten-naar-zangtalentprogramma’s worden allemaal op die manier gevuld. Het is een goedkope maar effectieve methode van televisie maken, anders dan bijvoorbeeld een goede dramaserie maken.

 

In al mijn minderheid

Laten we nu eens kijken naar de hoeveelheden minderheden op televisie. Van de groep minderheidsgroeperingen doen homo’s het waarschijnlijk het best binnen de media. Sommigen rekenen vrouwen tot minderheidsgroeperingen, maar ik niet (is toch echt 50-50 in de meeste landen). Nu we zijn aangekomen bij kleurlingen wordt het interessant. Ik kan uit mijn hoofd vier donkere personen noemen die regelmatig voor de camera staan. Doe deze test gerust voor jezelf thuis en laat me weten waar jij op uit komt.

 

Als we gaan kijken naar artiesten die ‘ het grote publiek’ hebben mogen bereiken en een donkere huidskleur hebben wordt de groep nog iets kleiner. En als we daar de komieken uit filteren, omdat comedy nou eenmaal de beste manier is om culture verschillen te overstijgen, en kijken naar muzikanten die zichzelf op een weloverwogen, serieuze en artistiek inhoudelijke manier presenteren, dan is een hand genoeg.

 

Iemand die er zwart en krachtig uit ziet zal niet waarschijnlijk worden toegelaten tot het grote publiek. Ik wil best even wachten tot je een voorbeeld hebt gevonden van iemand die voldoet aan die omschrijving en het wel ‘heeft gemaakt’…

 

Het publiek zal  zich immers niet herkennen in een donker persoon. Tenzij natuurlijk, hij past in het rolmodel dat is gecreëerd voor mensen die er zwart en sterk uitzien. Rappers bijvoorbeeld, met gouden tanden, tatoeages en een publiek strafblad, het liefst met een lopende zaak waarin drugs of gewapend geweld een rol spelen. Dat is waarom het vaste bijvoeglijke naamwoord voor het woord ‘neger’ in de volksmond ‘grote’ is. “Komt er zo’n grote neger aanlopen…” heeft altijd de connotatie van ontzag voor de fysieke gestalte, als niet angst.

 

Ik heb mezelf al lange tijd geleden neergelegd bij de onwaarschijnlijkheid van algehele acceptatie van mijn persoontje in de publieke zin van het woord. Maar er zijn heel veel jongens als ik, die nog wel de energie en de honger hebben om zich naar dat grote publiek toe te vechten. Net als ik zijn zij het perfecte resultaat van een geslaagde integratie. Niet Surinaams genoeg voor Surinamers, maar ook zeker niet Hollands genoeg om Hollanders een comfortabel gevoel te geven. Gelukkig zijn deze jongens en meisjes ook jonger en hebben ze meer tijd om zichzelf een plaats te veroveren binnen al dit psychologische geweld.

Mijn gevoel over hiphop in Nederland en de State Awards pt1

In Entertainment on oktober 18, 2010 at 4:57 am

Zondagavond 17 oktober 2010. Ik zit op mijn kantoor in Amsterdam wanneer een gevoel me overvalt. De nominatie, ik voel me er een beetje dubbel over. Waarom dan? Toen begon ik te schrijven…

____________________________

Blaxtar nominatie “Beste Artiest 2010” State Awards

 

 

Deel 1 van 3

 

Dilemma. Het is drie jaar geleden dat ik een nominatie voor een award afsloeg. Het hele principe van een Awardshow staat me tegen, inhoudelijk gezien. Maar deze keer ga ik meedoen in het circus. Wat is er veranderd? Ik kan dat niet uitleggen zonder een klein beetje achtergrond te schetsen. En ik wil het graag uitleggen, misschien wel meer aan mezelf dan aan jou. Bear with me.

 

Wat is een State Award?

De publieke jongerenomroep BNN heeft sinds een paar jaar de twee grootste hiphopsites van Nederland in hun beheer. Deze sites zijn www.statemagazine.nl en www.101barz.nl. Op het moment dat ik dit schrijf is er een derde grote speler, namelijk www.puna.nl, maar die laten we voor dit stuk even buiten beschouwing (sorry boys!).

Vooral 101barz.nl heeft, onder aanvoering van BNN presentator Rotjoch, furore gemaakt als het gaat om bezoekersaantallen. Die liepen in de miljoenen over de periode van maanden.

State Magazine is een door Kees de Koning en Heineken geïnitieerd hiphop internetmedium, dat sinds niet al te lange tijd is overgenomen door BNN. Kees de Koning is de stichter en baas van Topnotch. Of hij de eigenaar is weet ik niet. Onlangs is Topnotch verkocht aan Universal, of heeft Universal in ieder geval een hand in het grootste hiphop label dat ons land rijk is. Je zou kunnen zeggen dat State Magazine een Topnotch promotie site is, en dat is niet onwaar, maar ze hielden het platform zeer toegankelijk voor niet gelieerde artiesten of labels, waarvoor dank.

 

Nederlandse hiphop en televisie

Laten we eerst even onderscheid maken in de verschillende vormen van televisie. Naast de ouderwetse analoge televisie uitzendingen die je ziet op Nederland1, RTL en SBS en dergelijke, hebben we ook digitale televisie uitzendingen. Die laatste kun je meestal alleen ontvangen via internet of via een decoder. Het verschil zit hem vooral in het feit dat digitale zendtijd relatief goedkoop is om te vullen, terwijl analoge televisieprogramma’s en de zendtijd tienduizenden euro’s tot tonnen kosten. Een nog belangrijker verschil tussen beiden is dit; Bij analoge televisie bepaalt de aanbieder volledig wat je wanneer ziet. Bij een digitale zender bepaal jij dat min of meer zelf. Daarom zijn de meeste digitale zenders thema gebonden. Een zender voor dance, een zender voor hiphop, voor rock, etc. Hetzelfde geldt voor digitale radiozenders overigens.

Als artiest is het dus interessanter om op de analoge zenders te komen, omdat je dan meer publiek bereikt die anders nooit zou intunen op een ‘urban’  zender om maar iets te noemen.

 

Als je kijkt naar hoeveel hiphop(-achtige) programma’s je op analoge televisie ziet, dan is dat aantal precies nul op dit moment. Iedere paar jaar wordt er een nieuw initiatief gelanceerd, dat dan weer wel. Het laatste heette State TV, en werd zondagavond rond middernacht uitgezonden als proef, om te meten hoeveel mensen zouden kijken. Hoewel het voor de hand ligt om te zeggen dat de meeste mensen rond die tijd waarschijnlijk hun bed opzoeken omdat ze maandagochtend gaan werken, is dat een te simpele uitleg voor het falen van het programma. We zullen daarom alleen het resultaat benoemen; desondanks de liefde en energie die er is gestopt in het produceren en bedenken van het programma is het binnen enkele weken gecancelled vanwege tegenvallende kijkcijfers.

 

Dit resultaat lijkt bijna de standaard voor hiphop programma’s op de Nederlandse televisie. Zo hebben het programma The Pitch van MTV Networks (TMF/MTV), de zender The Box (ook MTV Networks) en zelfs MTV Base (MTV UK), wat wereldwijd nog steeds wordt uitgezonden, het niet gehaald in Nederland. De laatste twee werden in hetzelfde jaar van televisie gehaald (zelfs al was het digitaal aanbod). Alle bovengenoemde zenders zijn eigendom van het Amerikaanse mega-concern Viacom overigens. Het schijnt dat MTV Networks in Nederland op een zelfde koers is gezet als de Duitse lifestylezender Viva (eveneens eigendom van Viacom); meer programma’s, minder muziek. Bij de Nederlandse versie van de zender MTV is dat al overduidelijk.

 

RAEN en televisie

Soms krijg ik van een enthousiast iemand de vraag waarom onze videoclips niet op televisie komen. Na bovenstaande te hebben gelezen denk ik dat het iets duidelijker is, but it gets worse.

 

Zoals al eerder opgemerkt is er momenteel geen analoog televisieplatform voor binnenlandse hiphop, op de TMF Pure chart na. MTV Networks heeft een digitaal thema-kanaal onder dezelfde naam.

 

Maar MTV is een commercieel bedrijf. Elk bedrijf heeft een businessmodel, een eigen manier om geld te verdien. Net als bij veel andere zenders zijn reclame inkomsten een van de grootste bronnen van inkomsten. Hoe meer kijkers, hoe meer inkomsten dus. Maar wat nog belangrijker is dan hoeveel kijkers er zijn, is wie die kijkers zijn. Een bepaald soort uitstraling trekt een bepaald soort kijkers. MTV networks heeft dus bepaald dat zij een jonge doelgroep willen aanspreken. Zo jong zelfs, dat ze denken dat die doelgroep zit te wachten op kindertekenfilms. Niet die voor volwassenen zoals American Dad, South Park en Family Guy, maar tekenfilms die ook op Cartoon Networks en Nickelodeon te zien zijn. Overigens valt Nickelodeon ook onder MTV Networks.

 

De vraag rijst; als de enige muziekzender in Nederland zich richt op kinderen, wat gebeurt er dan met de meer ‘volwassen’  vormen van hiphop muziek? Nou, die zie je dus op internet, als je goed zoekt. Platforms als 3voor12.nl, musicfrom.nl, Nltracks.nl, etc. Hoe het ook zij, aangezien die muziek die zich meer op volwassenen richt de doelgroep van TMF niet aanspreekt, zal deze nooit breed gedragen worden door de muziek zender. Let wel, dit geldt alleen voor hiphop. Rock- en popmuziek van Nederlandse bodem is beter vertegenwoordigd. Daarvan is de markt duidelijker in beeld.